Χωροθέτηση σταθμού υγροποιημένου φυσικού αερίου στον Βόλο

ΑΠΟΨΕΙΣ

Άρθρο με αφορμή την έγκριση της ΡΑΕ για χωροθέτηση σταθμού υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) στον Βόλο.

Του Απόστολου Κυριαζή

Αν και Βολιώτης, τα τελευταία χρόνια παρακολουθώ τα γεγονότα της πόλης από την απόσταση που επιτρέπει η δουλειά μου στο εξωτερικό, για να τα βιώσω κάθε καλοκαίρι, όταν επιστρέφω. Διαπιστώνω ωστόσο ότι η πόλη μου διατηρεί μια σταθερά πορεία υποβάθμισης σε όλα τα επίπεδα, ίσως και με πιο έντονες επιπτώσεις από την Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, εξαιτίας του μικρότερου πληθυσμιακού μεγέθους (υπό την έννοια ότι ένα ζήτημα θα επηρεάσει περισσότερο μια μικρή πόλη, ή αντίστροφα, θα κρυφτεί δυσκολότερα). Περιβάλλον, δημόσιος χώρος, οικονομικά, πολεοδομία, κοινωνική πρόνοια, υποδομές και πολλά άλλα θέματα έχουν αποτελέσει σημείο τριβής πολλές φορές τα τελευταία χρόνια. 

Η πρόσφατη δημοσιοποίηση της έγκρισης της Ρυθμιστικής Αρχής Ενέργειας για χωροθέτηση σταθμού υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) αποτελεί το κερασάκι στην τούρτα, καθώς ενώ οι διαδικασίες έγκρισης παραμένουν ασαφείς, οι μακρόχρονες επιπτώσεις από την ύπαρξη του έργου αυτού κρίνονται το λιγότερο ανησυχητικές. 

Σύμφωνα με τη σχετική απόφαση της ΡΑΕ, θα κατασκευαστεί ένας πλωτός, υπεράκτιος, τερματικός σταθμός Υγροποιημένου Φυσικού Αερίου (LNG) αλλά και οι αναγκαίοι αγωγοί (υποθαλάσσιοι και χερσαίοι) σύνδεσης του σταθμού με το υφιστάμενο δίκτυο, στα Πευκάκια, στην άκρη του υφιστάμενου πέτρινου κυματοθραύστη. Ο σταθμός θα έχει διαστάσεις 365×150μ. (που θα αυξηθούν σε 415x200m για λόγους ασφαλείας), με τέσσερις μονάδες αποθήκευσης συνολικού όγκου 180.000m³ και ύψους 26m (οι γνωστές «λευκές μπάλες») και δυνατότητα σύνδεσης ενός πλοίου. Τέλος, το χερσαίο κομμάτι του αγωγού σύνδεσης από τα Πευκάκια μέχρι την Α’ Βιομηχανική Περιοχή Βόλου, διασχίζει μόνο αγροτικές περιοχές και μπορεί να καταβυθίζεται τοπικά. 

Continue reading “Χωροθέτηση σταθμού υγροποιημένου φυσικού αερίου στον Βόλο”

Η οδός Πανεπιστημίου ως βιτρίνα

Αποψεις

του Απόστολου Κυριαζή

Δεν ήταν η πρώτη φορά που η οδός Πανεπιστημίου μονοπωλεί το ενδιαφέρον των αστικών παρεμβάσεων/αναπλάσεων και δεν θα είναι η τελευταία. Η επιμονή αυτή – ειδικά κατά τα τελευταία είκοσι χρόνια – φανερώνει συγκεκριμένες παθογένειες στο ελληνικό σύστημα διαχείρισης, διακυβέρνησης και (ανα)σχεδιασμού του αστικού χώρου.

Η Αθήνα του 2004, πέρα από τις κυκλοφοριακές υποδομές, όχι μόνο δεν βρήκε απαντήσεις στις μεταολυμπιακές χρήσεις των εγκαταστάσεων, αλλά επιπλέον δεν ενδιαφέρθηκε να χρησιμοποιήσει τη συγκυρία προς όφελος της και να κοιτάξει βαθύτερα στα δομικά προβλήματα που είχαν ήδη ξεκινήσει να συσσωρεύονται. Και τα δομικά προβλήματα δεν μπορούν να αντιμετωπιστούν ούτε με «ασπιρίνες» σημειακών παρεμβάσεων (το λεγόμενο και “acupuncture urbanism”) ούτε – ακόμη περισσότερο – με παρεμβάσεις που στοχεύουν σε βραχυπρόθεσμα, επιφανειακά, συνδεδεμένα με τον τουρισμό οφέλη, όπως η λογική των αναπλάσεων στου Ψυρρή, στο Γκάζι και αλλού.

Continue reading “Η οδός Πανεπιστημίου ως βιτρίνα”